Selecteer een pagina

Ik vroeg mij af of ik ooit een mening of uitlating voorbij zag komen waarvan ik vond dat het een grens overging; een mening die verboden en bestraft moest worden. Kruipend door het riool van het internet kwam ik uit bii de volgende zin:

“Dat is al een minder.”

Het stond in de comments onder de foto van het levenloze lichaampje van een kindje op een strand.


Verbieden?

Vijf normale woorden, zonder krachttermen. Toch, door rangschikking en context vele malen erger en kwetsender. Wanneer ik mij voorstel dat de moeder dit zou lezen, dan borrelt er een woede en schaamte op die ik zelden heb gevoeld. De censor in mij wordt erdoor losgeweekt.

Maar dat remt ook weer af wanneer ik denk aan straf en verbod. Hoe erg het ook is dat mensen dit kunnen denken en zeggen, zou ik het nooit verboden willen zien. Vrijheid van meningsuiting omarmen, is ook de drek omarmen. Om hem misschien op andere gedachte te brengen, te begrijpen of er enkel opmerkzaam van te kunnen zijn. Wanneer haat en racisme op Facebook weer eens oplaaien, gruwel dan, maar wees ook dankbaar. Als het niet mocht dan hadden we nooit geweten hoe erg het met ons is gesteld.

Voorwaardelijke vrijheid

Een paar dagen geleden sprak Abutaleb in Pauw in het kader van herdenkingsdag over vrijheid. Hij zei dat ‘het gepaard moest gaan met verantwoordelijkheid’. Een stille verwijzing naar Ebru Umar.

Ik weet niet over wat voor verantwoordelijkheid Abutaleb het heeft. Als columnist is Ebru enkel verantwoordelijk voor het aantrekken van lezers, iets dat ze meen ik goed doet. Als Twitteraar hoeft ze zich naar helemaal niemand te verantwoorden; ze mag daar met net zoveel vrijheid zenden als de man onder die foto van dat dode jongetje.

Gelukkig schreef Ebru niets engs over verdronken kindjes op een strand. Ze schreef ook niet dat asielzoekers zouden moeten uithongeren, of homo’s geschopt. Ze pestte geen kindjes en wenste niemand dood. Nee, ze zei iets lelijks….over een dictator.