Selecteer een pagina

Microsoft

Sinds de desastreuze presentatie van de Xbox One in 2013 -dat meer werd gepositioneerd als een entertainment center dan iets wat games afspeelt- is Microsoft de jaren erna in full damage control. Dat betekende voor deze presentatie een barrage aan aankondigingen van exclusieve games. Alhoewel op die exclusiviteit wel wat af te dingen valt.

Microsoft leidde bijna alle games in met de kreet dat het een launch exclusive zou zijn. Je zou daarbij denken dat het spel alleen op de Xbox One uitkomt, maar dat is niet het geval. Launch exclusives zijn simpelweg games die (iets) eerder op een specifieke console uitkomen, maar nog steeds ontwikkeld zijn voor meerdere platformen. Fundamenteel anders dus dan een echte exclusieve titel die specifiek voor de hardware is gemaakt. Waar Microsoft dus vooral goed in is, is het sluiten van cynische deals met ontwikkelaars.

Er waren eigenlijk maar drie grote games waarvoor exclusiviteit opgaat: Forza 7, Sea of Thieves en Crackdown 3. Forza, hoe fraai ook, voelt al jaren als een verplicht nummertje om nieuwe hardware mee te showen. Ongetwijfeld weer de meest gedetailleerde autosim op de markt, maar nu zo voorspelbaar dat enthousiast erover doen op een podium misplaatst voelt. Het is de Fifa van de racegames geworden en mag inmiddels per memo worden doorgegeven.

De Crackdown 3-presentatie was als een geforceerd gezellige kraamvisite waarbij iedereen probeert af te leiden van het feit dat die baby in de wieg er niet uitziet. Er werd een hoop geroepen over destructie en explosieven, er was echt vuurwerk en Terry Crews probeerde ons en zichzelf hysterisch te overtuigen. Het kon allemaal niet maskeren dat dit spel te lang in ontwikkeling is en nu hopeloos verouderd oogt.

Alleen Sea of Thieves sprong eruit. Dit online piratenspel waarbij je met meerderen tegelijk schatten opduikt en zeeslagen uitvecht prikkelt de verbeelding. Maar of de schreeuwerige community van Xbox wel om kan gaan met een game die draait om samenwerking valt te bezien.
Tijdens de presentatie probeerde Microsoft doorlopend het bestaansrecht van hun aankomende upgrade, de Xbox One X, te rechtvaardigen. Een onhandige balanceertruc omdat gelijktijdig benadrukt moest worden dat alle games ook gewoon top spelen op je oude Xbox One.

Na deze onzekere stap in de toekomst deed het nog een onzekere stap in het verleden toen het aankondigde dat decennia-oude Xbox titels binnenkort ook te spelen zijn op Xbox One: een functie waar welgeteld niemand om vroeg.

De presentatie van Microsoft op de E3 verraadde een radeloos bedrijf dat geen idee meer heeft wat ze met games aanmoeten. Het deed denken aan de historische woorden van onze eigen minister president. Ook voor Microsoft lijkt visie kennelijk ‘als een olifant die het uitzicht belemmert’.

Ubisoft

Voordat Ubisoft begon met zijn persconferentie op de E3 wensdroomde ik dat ze alleen even kort het podium zouden nemen en zeggen: ‘Sorry. We bedachten ons net dat we toch niet doodsaaie kutgame nummer zoveel gaan aansmeren met leugens. We zullen mediteren op zinvollere carrièremogelijkheden. Toedels.’ Maar nee, toch hetzelfde liedje. Assassins Creed en Far Cry komen er weer aan, joepie. Dat betekent dat we weer stoer mensen kunnen omduwen en vlaggetjes mogen verzamelen, nu met Egypte als decor. Voor Far Cry 5 heeft Ubisoft een hele nieuwe boef bedacht om het hoesje te sieren. Kun je naar hem kijken terwijl je je afvraagt waarom je het spel ook alweer speelt.

De trailers van deze vlaggenschip-games oogden als vanouds filmisch en veelbelovend. Vol actie, avontuur en een plot met heuse spanningsboog. Dat we op release meterslange to-do lijstjes afvinken vol kutklusjes, en dat het er helemaal niet zo tof meer uitziet als in die trailers, daar hebben we het niet over. Er zal nu vooral gejuich en geklap moeten klinken.

Het luide applaus tijdens Ubisofts aankondigingen contrasteerde hevig met wat er getoond werd. Ik twijfelde erdoor even of ik niet gek aan het worden was. De live comments van mede-kijkers op de stream stelden me gerust.

Klapvee versus het internet

De aankondiging van een Mario/Rabbids crossover was een van de pijnlijkste momenten. Ze hadden ervoor namelijk de vader van Mario, Shigeru Miyamoto, opgetrommeld voor het stunteligste interviewtje ooit. Een interview waarin Miyamoto hulpeloos toekeek hoe zijn Mario werd uitgehuwelijkt aan Ubisofts mislukte Minions. Ik wilde door het scherm heen een arm om hem heen slaan en fluisteren: ‘Ga naar huis, je hoeft hier niet te zijn.’

Toch een lichtpuntje op de valreep: Beyond Good and Evil 2. Dit lang uitgestelde, onduidelijk-of-überhaupt-in-ontwikkeling zijnde vervolg komt er dus toch echt aan. En dat is bijzonder. Beyond Good and Evil  is namelijk een game uit een tijd waar Ubisoft nog een ziel had. Een tijd waarin avontuur beleven belangrijker was dan 100% synchroniciteit halen, en je voor je rugzak niet eerst 4 zwijnen en 6 beren moest doodmaken.

Het was ook een spel uit de tijd waar Ubisoft nog risico’s durfde te nemen. Nu een vervolg erop aangekondigd is (aan het einde nog wel, inclusief huilende developer) zou dit zomaar eens de geboorte van een nieuw Ubisoft kunnen betekenen. Maar waarschijnlijk niet.

Nintendo

Nintendo deed de E3 op zijn eigen manier; niet op een podium met live publiek maar vanuit de ‘Treehouse’. Dit is een voorgeproduceerd filmpje in het speels-gezellige thema van een boomhut, waarin een zakenman in pak spelletjes aankondigt. Hoe verontrustend dit beeld ook is, was het voor eigenaren van de Switch – Nintendo’s nieuwste – geen slechte presentatie.

Bijna alle fan-favorites uit de Nintendo-stal worden klaargestoomd om de Switch van levensbloed te voorzien. Pokemon, Metroid, Mario, Kirby & Yoshi, Xenogears, Fire Emblem en zelfs nog meer Zelda. Een veel betere start dan de start van de WiiU, toen Nintendo zijn fanbase jarenlang krekelgeluiden voorschotelde.

Sony

Vorig jaar verpletterde Sony de concurrentie (Microsoft) in een zelfverzekerde show met ballen en de games om het te bewijzen; doorspekt met droge grapjes en oprecht uitziend enthousiasme. Maar dit jaar lijmden ze aankondigingen lui aan elkaar met tientallen variaties op ‘dat ze het voor the players doen’. Juist voor die players deden ze niet zoveel.

Na voorspelbare aankondigingen van downloadbare content (Uncharted, Horizon), lieten ze de eerste langere beelden zien van (alweer) een survial-zombie game. Days Gone heet het, was al eerder aangekondigd en maakte nu minder indruk dan toen. Dit gold voor veel van wat Sony liet zien: van het meeste wisten we dat het zou komen en wat ze nu extra lieten zien maakte niet enthousiaster.

Hoe God of War (nogal een big deal) zal spelen werd ook uit de doeken gedaan. Het ziet ernaar uit dat Kratos het hele spel zijn zoon op sleeptouw zal nemen en ik kon tijdens scenes met kind een ‘bullshit’ niet onderdrukken. Iedereen die God of War heeft gespeeld weet wat  Kratos zou doen met een kind: niet erkennen, doorneuken. En ik kan de plot van mijlenver zien aankomen: Emotioneel geblokkeerde pappa leert tijdens avontuur een band te voelen met zijn zoon. Bullshit dus.

Concluderend

Met de E3 nu achter de rug overheerst de vraag of dit nu allemaal nodig was. De meeste games waren allang aangekondigd, alsook de nieuwe hardware. Nintendo was de enige die echt iets te bewijzen had en dat deden ze aardig, maar als dit het beste is dan kunnen we stellen dat het een tegenvallende E3 was.

Maar gelukkig was er ook nog dit: