Selecteer een pagina

Spellen worden mooier, scherper en fraaier. Maar de voortschrijdende techniek heeft ook slachtoffers gemaakt waarbij we nooit ook maar een seconde hebben stilgestaan toen ze verdwenen. Ik heb het over woorden. Een collectie woorden die samen het gamerecensentenjargon kleur gaven. Soms maakte het de recensie onbegrijpelijk, joeg het de welwillende leek weg. Maar voor wie wist wat er bedoeld werd, konden ze ons veel vertellen. In één zin zal ik proberen die woorden en die tijd terug te halen:

“Jammer is wel dat deze game erg veel last heeft van pop-in, jaggies, anti-aliasing en tearing.”

Het waren mooie woorden. Vooral omdat ze de optie gaven om de moeilijke, subjectieve, elementen te omzeilen. Wanneer iemand vroeg: “Een mooi spel? Wat bedoel je daar nou mee?” Dan kon je antwoorden: “Nou, zoals ik in mijn recensie schrijf, dat de draw-distance zo goed is,” of “…de textures zo scherp.”

Tegenwoordig spreken we niet meer van draw-distance en textures (hoewel de Wii de woorden langer in stand gehouden heeft dan nodig). Nu moeten we de visuele aantrekkingskracht opeens gaan beargumenteren met nieuwe woorden. Opeens moeten we de lezer overtuigen met een nieuw soort overredingskracht. Ons enthousiasme over weelderigheid mag geen kracht meer worden bijgezet met technisch jargon. Daar zijn spellen te ‘mooi’ voor geworden.

Het zou een goede ontwikkeling kunnen zijn. De recensie zou erdoor verrijkt kunnen worden, omdat het dwingt te zoeken naar vergelijkingen; misschien zelfs met kunstwerken. Niet over de techniek meer kunnen praten zou een breder referentiekader van kunst, film en boeken kunnen afdwingen. Symboliek, achterliggende betekenis, maatschappelijke relevantie. Recensies zouden, parallel aan de spellen, mooier en mooier kunnen worden.

De werkelijkheid is dat het wegvallen van de jaggies, de tearing en de pop-in heeft geleid tot een stortvloed aan nietszeggende superlatieven. Nu spreken we van ‘fabelachtig’, ‘beeldschoon’, ‘episch’, ‘vet’ en ‘prachtig’. En dan opeens mis ik ze weer, die woorden uit vervlogen tijden. Daar kon ik me in ieder geval iets bij voorstellen.

Dit artikel verscheen 6 april 2012 op Bashers.nl