Selecteer een pagina

Op de publieke radio-omroep wordt weleens over games gepraat. Bij Giel Beelen bijvoorbeeld. Alhoewel, hij praat er zelf niet over. Dat laat hij doen door de bij 3FM in dienst zijnde “game-expert”, genaamd ‘Chanty de gamebabe’. Ik heb moeite met die naam. Waarom is haar sekse als gamekenner van belang? Juist door dat te benadrukken bevestigt ze ermee dat gamende vrouwen een randfenomeen zijn waarvoor uitgekomen moet worden. Liefst hoor ik gewoon Chantal de game-expert.

Chanty de gamebabe is in ieder geval positief. Ze vindt eigenlijk alles wat er net uit is of bijna uitkomt supervet en gaaf en een absolute must-have. Luister een willekeurige aflevering van haar in Giels ochtendshow en je hoort een lange reclameboodschap met erin de onmogelijke opdracht alles gewoon te kopen.

Dikke auto’s, dikke tieten

Inhoudelijk wordt het zelden en het item eindigt meestal met een prijsvraag. In sommige van deze acties wordt de gamer neergezet als een stereotiepe oversekste puber. Bijvoorbeeld in het beschamende item ‘Pitspoezen wassen auto’s van Need for Speed Rivals winnaars!’.

tweetchantal1

Afgelopen maanden heeft ze op verschillende wijzen Fifa 15, Destiny, Disney Infinity, de Sims 4, Ultra Street Fighter 4 en vele andere spellen via de NPO als prijsvragen onder de aandacht gebracht. Daarnaast werden deze en andere titels met de grootst mogelijke anticipatie en lof, zonder kritische vragen van de DJ “besproken”. Of feitelijk dus gewoon aangekondigd.

Also…

Chanty de gamebabe is dan misschien geen expert, maar wat is er mis met een beetje enthousiast doen over de nieuwste releases? Misschien niets. Er is alleen dat ene zinnetje in haar bio:

Chantal bio 1

Chantal werkt also in een winkel die dezelfde producten verkoopt als die ze op de publieke radio bespreekt. Hiermee roept ze also de schijn van belangenverstrengeling over zich af. Haar twittergedrag maakt deze schijn zelfs nog wat waarschijnlijker.

tweet2

Objectiviteit, schmobjectiviteit

Gamekenners en gamejournalisten met dubieuze dubbelrollen en iets te nauwe banden met uitgevers of ketens, daar zit de gamejournalistiek sinds zijn conceptie al mee in zijn maag. De effecten ervan: overdadige positiveit en gladgestreken recensies waarbij zelfs voor belabberde spellen wel een manier gevonden wordt om ze aan te prijzen. Of wat te denken van promotionele blaadjes rondom een game, geschreven door de persoon die datzelfde spel óók recenseert in het populairste gamesblad van Nederland.

Jan

Terug naar de publieken. De omroep had zich hier met weinig moeite tegen kunnen afzetten en dan had het daarmee zijn waarde in één klap aantoonbaar kunnen maken. Airtime met ook maar iets meer inhoud en integriteit zou het al uniek maken. Of op zijn minst iemand die durft te zeggen dat de nieuwste FIFA gewoon een beetje kut is.