Selecteer een pagina

Braid en Flower, het werd al bijna te lang geleden. Maar nu, gelukkig, isJourney er eindelijk. Veel tijd besteden we er niet aan (schuld van de makers), maar dat is niet erg. Als er af en toe maar eentje uitgebracht wordt. De kunstzinnige game. Het artistiek verantwoorde niemendalletje dat we als wapenfeit kunnen inzetten tegen de mensen die op ons neerkijken.

Games waarmee we kunnen zeggen: “Kijk wat we ook kunnen!”

Nou ja, wij maken ze natuurlijk niet zelf. Maar op een of andere manier willen we ons, als heimelijke videospelletjes-liefhebbers, er zodanig mee verbinden dat je het iemand zou kunnen horen zeggen op een familiefeestje. Terwijl je je vader een controller in de hand drukt, Journey opstart en zijn blik bestudeert. “Kijk pappa! Kijk wat we ook kunnen!” Eenmaal uitgespeeld; erop uitgekeken of er nog een diepzinnige verhandeling over geschreven te hebben, fraggen en levelen we vrolijk verder met de spellen waar we minder openlijk voor uitkomen.

Maar door die ene kunstzinnige game voelt dat opeens minder erg. Het zijn de groentenburgers die we af en toe nemen om ons daarna weer tegoed te doen aan ontelbare Big Macs die we stiekem lekkerder vinden en – dit is helemaal een vreselijk excuus – die we voor onszelf categoriseren onder een ‘guilty pleasure’. Iets waarvan we diep van binnen niet willen genieten; een dodelijk soort minachting voor hetgeen waar je van houdt.

Opeens schaamteloos over iets als Journey beginnen is dan ook direct verdacht. Het ophemelen en naar voren schuiven van dit soort spellen geeft niet het beoogde maar het tegenovergestelde effect. Terwijl we met Journey en Flower ter hand willen betogen dat games meer kunnen zijn, erkennen we dat het gros tekort schiet. De krenten uit de pap vissen maakt de pap immers alleen maar smeriger.

Het is ook geen uitdaging om een filosofische bespiegeling te schrijven over iets wat daar al om smeekt. Schrijven over bovenstaande games is een makkelijke manier om te laten zien hoe serieus en volwassen games kunnen zijn. Daar ligt onze uitdaging en taak ook niet.

Wij moeten leren de Big Mac te zien als waardig en gelijk; iets dat helemaal geen Big Mac is. Dat bleek een vergelijking die uit schaamte ontstond. Er schuilt zoveel artisticiteit in wat we nu nog ‘dom vermaak’ noemen. Zoek het, schrijf erover. Leer eerst af om zelf ergens op neer te kijken voordat je dat van anderen verlangt. Dan leren we misschien meteen af om ieder esoterisch of dromerig spelletje als een kunstwerk te bestempelen.

Dit artikel verscheen 30 maart 2012 op Bashers.nl