Selecteer een pagina

Sony’s cult-hit Shadow of the Colossus heeft alweer een remake gekregen, nu voor de PS4. De studio verantwoordelijk hiervoor is duidelijk verder gegaan dan een simpele overzetting. Alles heeft meer detail gekregen. Graslandschap is nu niet meer een platte groene texture, maar bestaat uit zacht wuivend gras. Water oogt en gedraagt zich nu realistisch en het uitzicht wordt niet meer door mist belemmerd. Ook al weelderig en technisch hoogstaand, er gaat ermee wel iets van de unieke dromerige sfeer verloren.

Het kon natuurlijk nooit zijn bedoeling geweest zijn maar het voelt als een middelvinger naar hedendaagse open-world games. Waar anderen hun werelden volplempen met zijmissies en verzamelobjecten om je af te leiden, doet dit spel verfrissend niets met al die vrijheid. In Shadow of the Colossus dient die open wereld enkel als decor voor de reis naar de reuzen.

Doel van het spel is je dode vriendin tot leven wekken. Dit doe je door de 16 Colossi (enorme monsters die eigenlijk niemand kwaad doen) te verslaan. Waarom dit zou werken? Wel, omdat wat duistere stemmen je dat nou eenmaal vertellen. Zodra de eerste Colossi traag neerstort slaat de twijfel over je heldenrol dan ook toe. Het tragische einde waar men ooit van schreef hoe schokkend het wel niet is, zou voor de speler eigenlijk niet als een verrassing moeten komen.

Onveranderd en tegenstrijdig

Mijn mening erover is onveranderd en tegenstrijdig. Het is prachtig, melancholisch en raakt snaren die geen game ooit geraakt heeft. Tegelijkertijd kan ik nu na zoveel jaren en de zoveelste remake met zekerheid stellen dat Shadow of the Colossus simpelweg geen leuk spel is. De centrale gameplay-loop waar het uit bestaat bevat geen elementen waar de gamer blij van wordt. Buiten gevechten om duw je simpelweg je stick in de richting waar je naar toe moet en je paard doet de rest. Er is geen gevaar onderweg, geen actie en dus geen uitdaging. Behalve wanneer blijkt dat je ergens een verkeerde weg insloeg en kilometers terug moet over hetzelfde pad.

Het verslaan van de reuzen doet het hart ook niet sneller kloppen. Op papier volgen ze de regels van een goede eindbaas: bestudeer patronen, ontdek zwakke plekken, verfijn je aanpak. De praktijk is anders. Ja, het is noodzakelijk om bewegingen en patronen te bestuderen. Maar niet om een reus te verslaan, nee, om er simpelweg op te klauteren. Wat volgt is een frustrerende klimtocht over ruggen en langs benen, meermaals onderbroken door een ongelukkige val. Omdat je je ergens kennelijk niet aan vast kon houden, of erger, omdat de camera niet meewerkte. Als het dan eindelijk lukt er een neer te halen is de opluchting voelbaar; lijkt het zowaar alsof het spel toch kan belonen. Zodra het besef inzinkt dat er nog veertien te gaan zijn zal het echter moeilijk blijken dit ‘meesterwerk’ niet te verwisselen voor wat leukers.

Shadow of the Colossus, Bluepoint Games – PS4

Eindscore: 2 uit 5